okładki zestawienia czytelnia twórcy info polecane

Okładki płyt muzycznych

strona główna > zestawienia > Najgorsze okładki I

Najgorsze okładki I

dodał Stanisław Gruszczyński, kiedyś

Brak czasu, brak pieniędzy, brak gustu, brak umiejętności, zwykła głupota, papużka falista, lub co gorsza skorpiony w nazwie zespołu... Wystarczy jeden z powyższych elementów, choć często atakują grupą. Miałem nie zajmować się ciemną stroną mocy, ale to tak jakby pisać historię filmu pomijając „Zabójcze Ryjówki” Kelloga. Oto mała dawka tego, co nie powinno powstać, a jednak powstało...

Millie Jackson:
Back to the S**t

Klasyk, na szczycie we wszystkich notowaniach. Na pierwszy rzut oka nie wymaga komentarza, po chwili patrzenia pojawia się jednak wątpliwość: Czemu Millie zdjęła but?

The Mars Volta:
De-Loused in the Comatorium

Jak najłatwiej zilustrować opowieść o samobójstwie? Od razu nasuwa się złote jajko, o ludzkiej twarzy działającej jak latarka. Spośród okładek Thorgersona ta z pewnością na uznanie nie zasługuje.

Black Sabbath:
Sabotage

Arghh! Nagromadzenie mrocznych elementów (wielkie lustro, czerwone leginsy) już nigdy nie pozwoli nam spokojnie zasnąć. BTW. szatańskie lusto odbija trochę inaczej niż takie codzienne.

Battleaxe:
Burn This Town

Brakuje słów, by to opisać

Knorkator:
Hasenchartbreaker

Popełnione z premedytacją, ale Immortal zupełnie serio serwuje podobne cudeńka...

Dla tych, którzy jeszcze nie mają dość: część II
oraz ranking najgorszych okładek 2009, 2010 i 2011 roku. Dla bardziej wybrednych - zestaw specjalny.

Komentarze

Coldplay:
X&Y

Okładka stworzona dla intelektualistów przez intelektualistów. Kolorowe figury to specjalny kod układający się w tajną wiadomość dla słuchacza. Zabawną, odkrywczą i niespodziewaną... „X&Y”? Nie, wszak w projekt wkradł się błąd i w rękach nabywcy spoczął album z wdzięczną informacją „X96”.

Europe:
The Final Countdown

Niewłaściwi ludzie w niewłaściwym czasie. Połączenie kiczu lat 70. (styl progresywny, tj. kosmos, jaskrawe kolory, błyski, lustra i kaloryfery) z kiczem lat 80. Ohyda.

Boned:
Up at the Crack

Mogło by się zdawać, że to hipermęska ultrarockowa manifestacja. Ale gdy zastanowić się, gdzie mieści się pozostała część gitary... A liternictwo żywcem zerżnięte z AC/DC.

Manowar:
Anthology

Naoglądały się chłopaki Conana, ale nie one jedne. Setki poprzestały na pisaniu piosenek o mężnych wojownikach i ich rączych mieczach, ci poszli o krok dalej.